وعن أَبي هُرَيْرَةَ رضي اللَّه عنه قَالَ: واللَّه الَّذِي لاَ إِلهَ إِلاَّ هُوَ، إِنْ كُنْتُ لأعَتمِدُ بِكَبِدِي عَلَى الأَرْضِ مِنَ الجُوعِ، وإِنْ كُنْتُ لأشُدُّ الحجَرَ عَلَى بَطْني منَ الجُوعِ. وَلَقَدْ قَعَدْتُ يوْماً على طَرِيقهِمُ الذي يَخْرُجُونَ مِنْهُ، فَمَرَّ النَّبِيُّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم، فَتَبَسَّمَ حِينَ رَآنِي، وعَرَفَ مَا فِي وجْهي ومَا فِي نَفْسِي، ثُمَّ قال: أَباهِرٍّ قلتُ: لَبَّيْكَ يَا رسولَ اللَّه، قَالَ:الحَقْ ومَضَى، فَاتَّبَعْتُهُ، فدَخَلَ فَاسْتَأْذَنَ، فَأُذِنَ لِي فدَخَلْتُ، فوَجَدَ لَبَناً في قَدحٍ فَقَالَ: مِنْ أَيْنَ هذَا اللَّبَنُ؟ قَالُوا: أَهْداهُ لَكَ فُلانٌ أَو فُلانة قَالَ:أَبا هِرٍّقلتُ: لَبَّيْكَ يَا رسول اللَّه، قَالَ:الْحَقْ إِلى أَهْل الصُّفَّةِ فادْعُهُمْ لِي. قَالَ: وأَهْلُ الصُّفَّةِ أَضيَافُ الإِسْلام، لاَ يَأْوُون عَلى أَهْلٍ، وَلاَ مَالٍ، وَلاَ عَلَى أَحَدٍ، وكانَ إِذَا أَتَتْهُ صدقَةٌ بَعَثَ بِهَا إِلَيْهِمْ. ولَمْ يَتَنَاوَلْ مِنْهَا شَيْئاً، وإِذَا أَتَتْهُ هديَّةٌ أَرْسلَ إِلَيْهِمْ وأَصَابَ مِنْهَا وَأَشْرَكَهُمْ فِيهَا، فسَاءَني ذلكَ فَقُلْتُ: وَمَا هذَا اللَّبَنُ في أَهْلِ الصُّفَّةِ؟ كُنْتَ أَحَقَّ أَن أُصِيب منْ هَذَا اللَّبَنِ شَرْبَةً أَتَقَوَّى بِهَا، فَإِذا جاءُوا أَمَرنِي، فكُنْتُ أَنا أُعْطِيهِمْ، وَمَا عَسَى أَن يبْلُغَني منْ هَذَا اللَّبَنِ، ولمْ يَكُنْ منْ طَاعَةِ اللَّه وطَاعَةِ رسوله صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم بدٌّ. فأَتيتُهُم فدَعَوْتُهُمْ فأَقْبَلُوا واسْتأْذَنوا، فَأَذِنَ لهُمْ وَأَخَذُوا مَجَالِسَهُمْ مِنَ الْبَيْتِ قَالَ:يَا أَبا هِرّقلتُ: لَبَّيْكَ يَا رسولَ اللَّه، قَالَ:خذْ فَأَعْطِهِمْ قَالَ: فَأَخَذْتُ الْقَدَحَ فَجَعَلْت أُعْطِيهِ الرَّجُلَ فيَشْرَبُ حَتَّى يَرْوَى، ثُمَّ يردُّ عليَّ الْقَدَحَ، فَأُعطيهِ الآخرَ فَيَشْرَبُ حَتَّى يروَى، ثُمَّ يَرُدُّ عَليَّ الْقَدحَ، حتَّى انْتَهَيتُ إِلى النَّبِيِّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم، وَقَدْ رَوِيَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ، فَأَخَذَ الْقَدَحَ فَوَضَعَهُ عَلَى يَدِهِ، فَنَظَرَ إِليَّ فَتَبَسَّمَ، فَقَالَ:أَبا هِرّقلتُ: لَبَّيْكَ يَا رسول اللَّه قَالَ: بَقِيتُ أَنَا وَأَنْتَقلتُ صَدَقْتَ يَا رسولَ اللَّه، قَالَ:اقْعُدْ فَاشْرَبْ فَقَعَدْتُ فَشَربْتُ: فَقَالَ:اشرَب فشَربْت، فَمَا زَالَ يَقُولُ:اشْرَب حَتَّى قُلْتُ: لا وَالَّذِي بعثكَ بالحَقِّ ما أَجِدُ لَهُ مسْلَكاً، قَالَ:فَأَرِني فأَعطيْتهُ الْقَدَحَ، فحمِدَ اللَّه تَعَالَى، وَسمَّى وَشَربَ الفَضَلَةَ . رواه البخاري.
"“Özünden başga (hak ybadat edere) hiç bir hudaý bolmadyk Allaha kasam edýärin, Meniň açlykdan ýaňa käwagtlar bagrymy ýere berip, käwagtlar bolsa, garnymy daş bilen daňyp goýan wagtlarym bolupdy. Bir gün men olaryň[1] geçýän ýolunda oturdym. Pygamberimiz sallallahu aleýhi wesellem meniň ýanymdan geçdi. Ol meni görüp ýylgyrdy we içimdäki bolup geçýän zatlary ýüzümden aňdy we maňa: “Eý Ebu Hirr!” diýdi. Men: “Lepbeý, ýa Resulallah!” diýdim. “Meniň yzyma düş” diýdi-de, ýoluna dowam etdirdi. Men onuň yzyna düşdim, Ol öýüne girdi, menem Ondan öýüne girmek üçin rugsat soradym, maňa rugsat berdi, men hem öýe girdim. Ol içeri giren wagty bir käse süýt gördi we “Bu süýt nireden geldi?” diýdi. “Pylan adam ýa-da pylan aýal size sowgat hökmünde iberdi” diýdiler. Pygamberimiz sallallahu aleýhi wesellem: “Eý Ebu Hirr!” diýdi. Men: “Lepbeý, ýa Resulallah!” diýdim. “Ashabus-suffanyň (mesjidiň içinde ýaşaýan garyp musulmanlaryň) ýanyna barda, olary Meniň ýanyma çagyr” diýdi.
Ebu Hureýre Ashabus-suffa hakda şeýle diýerdi: “Olar Yslamyň myhmanlarydy, olaryň ne maşgalasy, ne-de maly-mülki bardy, olaryň hiç kimi ýokdy. Haçanda Allahyň Resuluna bir zat sadaka berilse, ony ilki bilen olara ibererdi, özi üçin hiç zat alyp galmazdy. Eger-de berilen zat sowgat bolsa, onuň bir bölegini özi alyp, bir bölegini-de olara ibererdi, şeýdip sowgady olar bilen paýlaşardy. Pygamberimiz sallallahu aleýhi wesellemiň olary çagyr, diýmegi meni gynandyrdy. Men öz-özüme bu süýt olardan kime ýetsin. Ysgyna gelip kuwwatlanar ýaly şol süýtden içmäge meniň has köp hukugym bardy. Eger olar gelseler, maňa ilki bilen olara bermegi emr eder, men hem olara bererin, şeýdip meniň nobatym gelýänçä, maňa ondan hiç zat galmaz. Emma Allahyň we Pygamberiniň buýruklaryna boýun bolmazlygam bolmaz diýdim. Netijede olary çagyrdym. Olar çakylygy kabul etdiler we gelip içeri girmek üçin rugsat soradylar. Rugsat berilenden soňra olar içeri girip, öz ýerlerinde oturdylar. Pygamberimiz sallallahu aleýhi wesellem: “Eý Ebu Hirr!” diýip seslendi. Men: “Lepbeý, ýa Resulallah!” diýdim. “Muny al-da, olara ber!” diýdi. Men süýtli käsäni alyp, olara gezekli-gezegine bermäge başladym. Men ony kime bersem ol tä, doýýança içerdi, soňra yzyna bererdi, men ony ýene başgasyna bererdim o-da doýýança içerdi, soňra o-da yzyna bererdi, men ýene-de başgalaryna bererdim, olar hem doýýançalar içerdiler. Şeýdip nobat Pygamberimiz sallallahu aleýhi weselleme gelýänçä, men olara hyzmat etdim. Ýygnananlaryň hemmesi ondan doýýançalar içdiler. Soňra Pygamberimiz sallallahu aleýhi wesellem käsäni alyp, elinde goýdy, maňa seredip, ýylgyrdy-da: “Eý Ebu Hirr!” diýdi. Men: “Lepbeý, ýa Resulallah!” diýdim. “Indi diňe seniň bilen men galdym” diýdi. Men: “Dogry aýtdyňyz, ýa Resulalla!” diýdim. Ol: “Indi, otur-da iç!” diýdi. Men oturyp içdim. Ol ýene: “Iç!” diýdi. Men ýene-de içdim. Men Oňa: “Seni hak pygamber edip iberen Allaha kasam bolsun, mundan artyk içmäge ýerim ýok” diýýänçäm, Ol: “Iç!” diýip durdy.
Soňra Pygamberimiz sallallahu aleýhi wesellem: “Ony maňa ber!” diýdi.
Men oňa berenimden soň, Ol Allah Tagalaga hamd-sena aýdyp, “Bismilläh” diýdi-de galan süýdi özi içdi”."
[1] Pygamberimiz sallallahu aleýhi wesellemiň we sahabalaryň ýolunda
