497

وعن أبي هريرة رَضِيَ اللَّهُ عَنهُ قال: خرج رَسُول اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيهِ وَسَلَّم ذات يوم أو ليلة فإذا بأبي بكر وعمر رَضِيَ اللَّهُ عَنهُما فقال: (ما أخرجكما من بيوتكما هذه الساعة) قالا: الجوع يا رَسُول اللَّهِ. قال: (وأنا والذي نفسي بيده لأخرجني الذي أخرجكما! قوما) فقاما معه، فأتى رجلاً من الأنصار فإذا هو ليس في بيته. فلما رأته المرأة قالت: مرحباً وأهلاً. فقال لها رَسُول اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيهِ وَسَلَّم: (أين فلان) قالت: ذهب يستعذب لنا الماء. إذ جاء الأنصاري فنظر إلى رَسُول اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيهِ وَسَلَّم وصاحبيه ثم قال: الحمد لله ما أحد اليوم أكرم أضيافاً مني. فانطلق فجاءهم بعذق فيه بسر وتمر ورطب فقال: كلوا. وأخذ المدية فقال له رَسُول اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيهِ وَسَلَّم: (إياك والحلوب) فذبح لهم فأكلوا من الشاة ومن ذلك العذق وشربوا. فلما أن شبعوا ورووا قال رَسُول اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيهِ وَسَلَّم لأبي بكر وعمر رَضِيَ اللَّهُ عَنهُما: (والذي نفسي بيده لتسألن عن هذا النعيم يوم القيامة! أخرجكم من بيوتكم الجوع ثم لم ترجعوا حتى أصابكم هذا النعيم) رَوَاهُ مُسلِمٌ. قولها (يستعذب) : أي يطلب الماء العذب وهو الطيب. و(العذق) بكسر العين وإسكان الذال المعجمة: هو الكباسة، وهي الغصن. و(المدية) بضم الميم وكسرها هي: السكين. و(الحلوب) : ذات اللبن. والسؤال عن هذا النعيم سؤال تعديد النعم لا سؤال توبيخ وتعذيب، والله أعلم. وهذا الأنصاري الذي أتوه هو: أبو الهيثم بن التيهان رَضِيَ اللَّه عَنْهُ، كذا جاء مبيناً في رواية الترمذي وغيره.

Ebu Hureýreden (Allah ondan razy bolsun) rowaýat edilmegine görä, ol şeýle diýipdir:

“Bir gün ýa-da bir gije Pygamberimiz sallallahu aleýhi wesellem öýünden daşaryk çykdy. Görse, Ebu Bekr bilen Omar hem daşarda ekenler. Pygamberimiz sallallahu aleýhi wesellem olara: “Bu sagatda sizi öýden çykaran zat näme?” diýip sorady. Olar: “Açlyk, ýa Resulallah!” diýdiler. Pygamberimiz sallallahu aleýhi wesellem: “Janym elinde bolan Allaha kasam edýärin, meni hem sizi çykaran zat çykardy. Hany, ýeriňizden turuň!” diýdi. Ikisi-de ýerinden turup, Pygamberimiz sallallahu aleýhi wesellem bilen bilelikde Ensarylardan biriniň öýüne gitdiler. Ýöne ol adam öýünde ýokdy. Emma aýaly Pygamberimiz sallallahu aleýhi wesellemi görende: “Hoş geldiňiz!” diýdi. Pygamberimiz sallallahu aleýhi wesellem oňa: “Öý eýesi pylany nirede?” diýdi. Ol: “Bize süýji suw getirmäge gitdi” diýdi. Şol wagt öýüň eýesi geldi, Pygamberimiz sallallahu aleýhi wesellemi we onuň iki dostuny görüp: “Allaha şükürler bolsun, bu günki gün meniňki ýaly hormatly, gadyrdan myhman hiç kimde ýokdur” diýdi. Soňra derrew gidip, bişmedik gök, guran we bişen hurmaly bir hurma şahajygyny getirdi. “Mundan iýiň!” diýdi we eline pyçagyny aldy. Pygamberimiz sallallahu aleýhi wesellem: “Sagylýan mala degäýme!” diýdi. Soňra öý eýesi bir goýun soýdy. Şeýdip, olar goýunyň etinden we hurmalardan iýdiler, süýji suwdan hem içdiler. Olar iýip-içip garynlaryny doýuranlaryndan soň, Pygamberimiz sallallahu aleýhi wesellem Ebu Bekre we Omara şeýle diýdi: “Janym elinde bolan Allaha kasam bolsun, elbetde, Kyýamt güni bu nygmatlardan soraljaksyňyz! Açlyk sizi öýňizden çykmaga mejbur etdi, ýöne öýüňize gaýdyp barmazdan ozal bu nygmatlara gowuşdyňyz” diýdi.

Salgylanma:

“(Muslim) (Şol öýüne baran Ensarynyň ady: Ebul-Haýsem bin Et-Taýýhändyr. Tirmizi we başgalar öz rowaýatlarynda şeýle getiripdirler) . “